| Home |
| Mailinglist |
| Enquête |
| Quizzen |
| Wallpapers |
OP 400 KILOMETER HOOGTE
(Vervolg van pagina 1.)
Een shuttle kan max. 10 personen in een lage baan (tussen 185 en 400 km hoogte) om de aarde brengen. Meestal telt een bemanning echter niet meer dan 8 koppen. Gemiddeld duurt een space shuttle-missie 7 dagen.
Vroeger was een ruimtereis slechts voorbehouden aan 'superatleten': een perfecte fysieke en mentale conditie was vereist. Maar het huidige ruimteveer is bijzonder comfortabel: passagiers worden tijdens de lancering blootgesteld aan krachten van niet meer dan 3 G (= drie keer de zwaartekracht). De Apollo-astronauten kregen nog 6,5 G voor hun kiezen.
In de laadruimte van 18,3 bij 4,6 m kan een vracht van maximaal 22 680 kg worden meegenomen. De robotarm (ook wel remote manipulator system genoemd) wordt gebruikt om bijv. satellieten in de ruimte te zetten, is 15,2 meter lang en heeft net als je eigen arm een schouder-, elleboog- en polsgewricht.
De landing van de orbiter is volledig computergestuurd. De stuurraketten van het RCS zetten de orbiter eerst met de staart in de vliegrichting. De twee OMS engines remmen het ruimtevaartuig vervolgens af. Vlak voor het binnendringen van de atmosfeer zetten de stuurraketten de orbiter weer met de neus in de vliegrichting. Als het ruimtevaartuig de buitenste laag van de atmosfeer raakt bedraagt de afstand tot de landingsbaan nog altijd ruim 8 000 km. Dat binnendringen in de atmosfeer moet onder een hoek van precies 40° gebeuren. Is de hoek te scherp dan verbrandt het schip. Is de hoek te flauw dan ketst de orbiter af en kan het de aarde niet bereiken.
Iedere dag een "Weetje van de dag". |
 |
Op de buik van de orbiter zijn met de hand ongeveer 24 000 lichtgewicht tegels geplakt. Deze moeten het ruimtevaartuig tijdens de terugkeer in de dampkring beschermen tegen de immense hitte (tot max. 5 500°C) die door de wrijving met de lucht ontstaat.
De tegels zijn gemaakt van siliciumdioxide en gaan ongeveer 10 vluchten mee. Geen enkele tegel heeft dezelfde afmetingen, maar één ding hebben ze gemeen: ze raken hun oppervlaktewarmte héél snel kwijt. Zelfs een tegel die is verwarmd tot 1 250°C kun je na enkele seconden zo met je blote handen vastpakken!
Bij aanvang van de landingsprocedure draait de orbiter nog met een snelheid van ruim 25 000 km/uur om de aarde. Om veilig te kunnen landen moet de snelheid vlak voor de landingsbaan zijn teruggebracht tot ongeveer 350 km/uur.
Er zijn twee landingsbanen aangelegd, speciaal voor de space shuttle. Ze zijn elk 3,7 km lang en liggen bij het Kennedy Space Center in Florida en op de Vandenberg Air Force Base in California. Daarnaast zijn er nog drie landingsbanen die in geval van nood gebruikt kunnen worden in: Moron (Spanje), Banjul (Gambia) en Ben Guerir (Marokko).
De space shuttle is nogal duur in het gebruik. Met de ontwikkeling van de X-33, een nieuw ruimtevaartuig dat Lockheed-Martin voor NASA zou gaan bouwen, probeerde de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie de exploitatiekosten met maar liefst 90% te verminderen. Het project werd echter in 2001 stopgezet en binnenkort gaat NASA weer 'gewone' (bemande) raketten gebruiken.